KLIK1-BOEK: The Liar – Stephen Fry

Ik heb al erg vaak gewenst dat ik een rationeler denkpatroon had.

Wat zou het handig zijn om  te kunnen plannen,
om zonder spijt duidelijke prioriteiten te kunnen stellen,
om sommige zaken te kunnen uitstellen en af en toe wat
zelfdiscipline aan de dag te leggen,maar aan de andere
kant ook te weten wanneer het tijd is om jezelf wat rust te gunnen.
Ook in de manier waarop ik beeldtaal waarneem en ontwerp
is rationaliteit ver te zoeken. Hoewel steeds meer beladen
en onderhevig aan steeds meer factoren, is de manier waarop
ik vormgeving benader grotendeels intuïtief, en eigenlijk
vooral het op zoek gaan naar een gevoel.
Dat wil niet zeggen dat het zonder nadenken gebeurt, maar toch,
als ik een schilderij, een boek, of een zin echt -goed- vind,
(ik vind eigenlijk het juiste woord niet) dan is dat toch vooral
door een gevoel dat ermee gepaard gaat, iets wat ik niet op
een logische wijze kan begrijpen.

Hoewel ik een nogal patroniserende kijk heb op het cultiveren
van mysterie door bijvoorbeeld deel uit te maken van een religieuze
gemeenschap, vind ik het wel fijn om op mijn manier elke dag
een beetje magie te beleven. Misschien is het woord dat ik zoek
(niet toevallig een vaak voorkomende tag op deze blog)
wel “verliefdheid”. Verliefd zijn op een schilderij, een boek, een zin.

Het is mijn bedoeling op deze blog af en toe zo’n object te tonen,
en op die manier een kleine, rationeel opgestelde catalogus te maken.
Bij deze voorwerp nummer 1:

BOEK: The Liar – Stephen Fry, uitgegeven in 1991 bij William Heinemann.

Eigenlijk is dit gewoon een Bildungsroman met als onderwerp
Adrian Healey, een Britse public-school student. Het verhaal
doet wat denken aan The Picture of Dorian Gray,
maar dan verteld door Arthur Conan Doyle die in een dronken
en extreem obscene bui een Oscar Wilde-tribute wou pennen.

De vele raakpunten van de leefwereld en opvoeding van de auteur
met die van Adrian doen ook een autobiografische inslag vermoeden,
wat bevestigd werd toen ik  jaren later Moab Is My Washpot las,
zijn werkelijke autobiografie, alleen was die nog een tikkeltje hallucinanter.

Ik was te jong toen ik dit boek las (dertien denk ik) en begreep het verhaal niet.
Maar de verliefdheid was er wél al, en ik riep het dan ook meteen uit tot
mijn lievelingsboek aller tijden. Later werd het plot wel duidelijk,
maar sprak de lyrische, misschien zelfs zwemende stijl mij minder aan.

Toch is het nog steeds mijn eerste, en daarom ook onvergetelijke, boekenliefde.